Ustabilizowane podejście
Ustabilizowane podejście (Stabilized Approach) oznacza taki etap podejścia do lądowania, podczas którego statek powietrzny znajduje się w konfiguracji umożliwiającej bezpieczne kontynuowanie lotu aż do przyziemienia bez wykonywania gwałtownych zmian parametrów lotu.
Cechy ustabilizowanego podejścia
Choć szczegółowe kryteria mogą różnić się pomiędzy operatorami, za ustabilizowane podejście uznaje się sytuację, w której statek powietrzny:
- znajduje się na właściwej ścieżce podejścia;
- utrzymuje prędkość nie mniejszą niż Vref oraz nie większą niż Vref + 20 kts;
- utrzymuje odpowiednią konfigurację do lądowania (klapy, podwozie);
- wykonuje jedynie niewielkie korekty kursu i prędkości;
- utrzymuje właściwą ścieżkę zniżania, podczas której prędkość zniżania jest nie większa niż 1000 ft/min.
Vref (Reference Landing Speed) to prędkość odniesienia do lądowania, wyznaczana dla danego statku powietrznego na podstawie jego masy i konfiguracji do lądowania. Stanowi punkt odniesienia do określania bezpiecznej prędkości podczas podejścia końcowego.
Dozwolone jest podejście z prędkością zniżania większą niż 1000 ft/min, jeżeli wykonany został specjalny briefing dotyczący tego podejścia.
Jeżeli podejście przestanie spełniać kryteria ustabilizowanego podejścia poniżej wysokości 1000 ft nad poziomem lotniska w warunkach IMC lub 500 ft w warunkach VMC, załoga powinna niezwłocznie przerwać podejście i wykonać procedurę nieudanego podejścia (Missed Approach).
Znaczenie dla kontrolera
Podczas wektorowania powinieneś dążyć do tego, aby pilot miał wystarczająco dużo czasu na:
- zmniejszenie prędkości;
- wypuszczenie klap;
- wypuszczenie podwozia;
- przechwycenie lokalizera i ścieżki schodzenia bez wykonywania gwałtownych manewrów.
Zbyt późne skierowanie na prostą, zbyt duży kąt przechwycenia lokalizera lub nadmierna prędkość mogą uniemożliwić wykonanie ustabilizowanego podejścia.
Zgodnie z ICAO Doc 4444 - PANS-ATM, statek powietrzny wektorowany do podejścia końcowego powinien otrzymać wektor końcowy umożliwiający przechwycenie linii drogi podejścia końcowego pod kątem nie większym niż 45°.
Dobrą praktyką jest przechwytywanie lokalizera pod kątem około 30° względem linii drogi podejścia oraz zapewnienie pilotowi odpowiedniego czasu na konfigurację statku powietrznego.
Konsekwencje niestabilnego podejścia
Jeżeli pilot nie jest w stanie ustabilizować podejścia zgodnie z wewnętrznymi procedurami operatora, powinien wykonać procedurę odejścia na drugi krąg (Go-Around).
Odejścia na drugi krąg nie należy traktować jako błędu pilota. Jest to standardowa procedura zwiększająca bezpieczeństwo operacji, wykonywana w sytuacji, gdy załoga nie ma pewności, że lądowanie może zostać przeprowadzone bezpiecznie.